Old Times: Howth

I take very few photos lately (none to be specific) and even if I do, I use my phone and then I just forget about it. So while cleaning my computer I realized there are many old photos I liked and I decided to upload them while I try to find some inspiration in daily life without travelling.

These are from a day trip from Dublin to Howth, a little fishermen's village (or the way I see it) last November. I do remember the day very clearly since it was the day I almost froze myself to death because of a problem with heating and water (and eventually wind). I had to have an ice cold shower (in November. in Dublin.) and then had out. Howth was very close to Dublin, yet gave the feeling of country side. Or rather, seaside. The air was fresh and the sky felt higher than ever. We walked down by the waterside to the lighthouse, listened to the street musician, tried to reach Howth castle in near-dark and ate sea food. On our way back I found a little second hand bookshop near the train station and bought some cheap books. I also remember that we had to run to catch the train.

*
Son zamanlarda çok az fotoğraf çekiyorum (hiç demek daha doğru olur) ve çeksem dahi sadece telefonla hızlı bir kaç kare çekip sonra tamamen varlığını unutuyorum. Bilgisayarı temizlerken eskiden kalma çok fazla fotoğrafın olduğunu da fark ettiğimden şimdilik onları yüklemeye karar verdim. Bu sırada günlük sıradan hayatta biraz olsun ilham bulmayı umarak.

Bunlar geçen Kasım'da Dublin'den Howth denen minik bir sahil kasabasına yapılan günübirlik geziden kalma fotoğraflar. Günü bu kadar net hatırlamamın sebebi donarak ölmeye fazla yaklaşmış olduğum gerçeği. Buz gibi suyla duş alıp (Kasım'da. Dublin'de!)dışarı çıkmak zorunda kalmıştım. Howth, Dublin'e çok yakın olmasına rağmen şehirden fazla uzaklaşmış hissi veren bir yer. Daha ferah, gökyüzü sanki daha yüksek. Sahilde deniz fenerine kadar yürüyüp sokak müzisyenlerini dinledikten sonra hava neredeyse kararmak üzereyken Howth kalesine ulaşmaya çalıştık (başardık ancak biraz geç olmuştu) ve sonrasında deniz mahsülleri yedik. Dönüş yolunda, tren istasyonuna yakın bir sahaf keşfetmek ve ucuz kitaplar almak günün beklenmedik olayı oldu. Bir de trene yetişmek için koşmak zorunda kalmak.

Before we go back to the city

The best and the worst part of summer house is that time goes extremely slow. But when you look back it's been already 2 weeks plus on and off 2 months. So there's not much to do there but watch sunrise and sunset, drink beer watching the mountains, write and read a little, swim, cook, eat (a lot) and sleep (also quite a lot) For me best time for a summer holiday is September though. It's not that hot (biggest advantage), less crowded (meaning less whiny children), prices are reasonable and service is always better. But for me holiday is over for a while I guess. NOW I'm ready for autumn.

Altar of Zeus

Last week I was on a holiday with my family, visiting North Aegean coast of Turkey. To be honest, for a person who spends almost a month of a year there sometimes it's hard to find something new to the eye. Yet everytime I can find a new spot with perfect view. This time it was an altar for Zeus on top of Mount Ida. Although there is not much left from the altar, the view was unbelievable. Especially at sunset.

Geçen hafta ailemle birlikte Kuzey Ege'de (Edremit Körfezi civarında) tatildeydim. Yılın neredeyse bir ayını orada geçirdiğim göz önüne alınırsa artık yeni bir şey görmüyorum. Yine de her seferinde manzarası güzel yeni bir yer keşfediyorum. Bu seferki Kaz Dağları üzerindeki Zeus Altarı'ydı. Altarın kendisinden pek fazla kalıntı yok ancak özellikle günbatımında manzarası inanılmaz.